![\"\"](\"http:\/\/zyletatest.sklw.info\/wp-content\/uploads\/2012\/11\/kossak.jpg\" "\\"kossak\\"")
<\/a>[Wojciech Kossak, „Obrona Lwowa”]<\/p>\nPostawa mieszka\u0144c\u00f3w Lwowa by\u0142a \u017cyw\u0105 legend\u0105 II Rzeczypospolitej i wzorem post\u0119powania dla naszych p\u00f3\u017aniejszych Powsta\u0144c\u00f3w Warszawy.<\/p>\n
Prochy nieznanego Bohatera z Cmentarza Orl\u0105t na lwowskim \u0141yczakowie spoczywaj\u0105 od 1925 roku w warszawskim Grobie Nieznanego \u017bo\u0142nierza. Miejsce, z kt\u00f3rego zosta\u0142y zabranewizytowali\u015bmy w styczniu<\/strong><\/a>.<\/p>\n Na kilka godzin przed punktualn\u0105 rocznic\u0105 tego fenomenalnego zwyci\u0119stwa – przy Grobie Nieznanego \u017bo\u0142nierza zap\u0142on\u0119\u0142y legijne znicze. Nasz kolejny Znak Pami\u0119ci<\/a> ku wiecznej chwale Bohater\u00f3w skazanych przez oficjalne w\u0142adze na zapomnienie w imi\u0119 zachowania „politycznej poprawno\u015bci”.<\/p>\n Nam historii Polski jednak nikt nie odbierze.<\/p>\n Lw\u00f3w Zawsze Wierny\u2026 Leopolis Semper Fidelis<\/em>\u2026<\/p>\n Pami\u0119taMY!<\/p>\n Pawe\u0142ek (OFMC)<\/p>\n Aby poczu\u0107 klimat tamtych lwowskich dni, szczeg\u00f3lnie m\u0142odszym czytelnikom,\u00a0 gor\u0105co polecam niezwyk\u0142y tekst Kornela Makuszy\u0144skiego pt. \u201ePurpurowa Ksi\u0119ga\u201d:<\/p>\n Ksi\u0105\u017ck\u0119 t\u0119 napisa\u0142a \u015amier\u0107. Nie ta straszna i przera\u017aliwa, pokutne zawodz\u0105ca psalmy, lecz ta najpi\u0119kniejsza, do m\u0142odzie\u0144ca greckiego podobna, dumna i radosna \u015amier\u0107, hymn sw\u00f3j \u015bpiewaj\u0105ca w upojeniu, oznajmiaj\u0105ca si\u0119 zwyci\u0119skim krzykiem. A \u017ce \u015amier\u0107 czasu na mizerne s\u0142owo nie trwoni, wiele w tej ksi\u0105\u017cce nie ma s\u0142\u00f3w, tylko jakby same meldunki \u017co\u0142nierskie, kr\u00f3tkie, jak gruchni\u0119cie karabin\u00f3w, szybkie jak b\u0142ysk szabli i wymowne, jak ostatnie „Jezus Maria”! Ma\u0142o kto j\u0105 czyta\u0142, bo to nie jest ksi\u0105\u017cka oni o Tarzanie, ani o potworze Heu Heu ani o c\u00f3rce Wielkiego Ksi\u0119cia. To jest ksi\u0105\u017cka o umar\u0142ych. Nie dr\u017cyj spokojny cz\u0142owieku! To jest ksi\u0105\u017cka o umar\u0142ych, lecz tak radosna, jak \u015bpiew, tak wspania\u0142a, jak hymn, a tak serce zgni\u0142e krzepi\u0105ca, jak dobra nowina. Oto j\u0105 ukazuj\u0119 wszystkim szlachetnym i tym wszystkim, kt\u00f3rzy wierz\u0105 w ofiar\u0119 najszczytniejsz\u0105 i w ducha ludzkiego.<\/em><\/p>\n Nazywa si\u0119 ona: „W obronie Lwowa i Kres\u00f3w Wschodnich polegli od 1 listopada 1918 do 30 czerwca 1919 roku”. Wydana we Lwowie nak\u0142adem Stra\u017cy Mogi\u0142 Polskich Bohater\u00f3w po to, aby za uciu\u0142ane z tego grosze urz\u0105dzi\u0107 tym bohaterom cmentarzysko. Pos\u0142ali\u015bmy tom temu sk\u0105panemu we krwi Lwowowi pi\u0119kne wiersze i s\u0142owa zach\u0119ty dla umieraj\u0105cego; teraz Lw\u00f3w posy\u0142a nam sw\u00f3j suchy bilans tego czasu, straszliwy rachunek zysk\u00f3w i strat, okropne sprawozdanie i znowu niczego nie chce, oni pragnie, ani \u017c\u0105da, lecz chmurny wspomnieniem dostojny zwyci\u0119zca \u015bwiadczy si\u0119 przed ca\u0142\u0105 Polsk\u0105, \u017ce obowi\u0105zek sw\u00f3j spe\u0142ni\u0142 do ostatniego tchnienia i krew z siebie wytoczy\u0142 do ostatniej kropli. A \u017ce nie ma za co urz\u0105dza\u0107 cmentarza dla mogi\u0142 niepoliczonych, to chyba nie wstyd; trup Leonidasa te\u017c by\u0142 nagi. I powiada: „kup, bracie Polaku, ksi\u0105\u017ck\u0119 t\u0119, je\u015bli taka twoja wola, lecz je\u015bli nie kupisz, \u017calu o to nie b\u0119dzie… my\u015bmy nie \u017ca\u0142owali naszych dzieci…”<\/em><\/p>\n A ja my\u015bl\u0119, \u017ce gdyby tej ksi\u0105\u017cki, w\u015br\u00f3d cudownych najcudowniejszej w mig nie rozchwytano, to trzeba p\u00f3j\u015b\u0107 na lwowski cmentarz, g\u0142ow\u0105 tam t\u0142uc o dar\u0144 ubogich grob\u00f3w i wy\u0107 z serdecznego roz\u017calenia i rzec: „Cicho, cicho tam, ch\u0142opaki najdro\u017csze… Nie nale\u017cy p\u0142aka\u0107 z \u017calu, bo pomy\u015bli kto, \u017ce\u015bcie doprawdy tylko dzieci. Wy! – najwspanialsi \u017co\u0142nierze Rzeczypospolitej… Masz, smyku, jeden z drugim moje serce, bom taki sam n\u0119dzarz jak i ty… Zasad\u017a sobie na grobie, niech ci ro\u015bnie… Tylko nie p\u0142acz, bekso z siedmioma kulami w piersi, bo przecie\u017c jeszcze si\u0119 kto\u015b w Polsce taki znajdzie, kto t\u0119 twoj\u0105 ksi\u0105\u017cczyn\u0119 kupi i gr\u00f3b ci za to przystroi i kwiatki posadzi niebieskie, jak twoje oczy”!…<\/em><\/p>\n Bo to w tym przekl\u0119tym Lwowie nigdy nie znaj\u0105 miary. Do diab\u0142a wreszcie z tym miastem, kt\u00f3re wszystkim, jak s\u0119p \u017car\u0142oczny serce wyjada, jak i mnie wyjad\u0142o. Ni mniej, ni wi\u0119cej tylko dwa tysi\u0105ce grob\u00f3w wyd\u0119\u0142o si\u0119 w tej mie\u015bcinie psiakrewskiej, a w\u015br\u00f3d nich sto trzydzie\u015bci cztery, nie wiadomo nawet do kogo nale\u017cy? W\u0142a\u015bciwie to wiadomo, stu trzydziestu czterech smyk\u00f3w, bosych i tak odartych, \u017ce nawet odartych z nazwiska, porwa\u0142o karabiny i posz\u0142o na \u015bmier\u0107. Znam ci\u0119 jeden z drugim! Ty\u015b sprzedawa\u0142 gazety pod hotelem George’a, a ty\u015b u\u015bmiecha\u0142 si\u0119 do mnie p\u0119draku s\u0142odki, prosz\u0105c o niedopa\u0142ek papierosa; ty\u015b krad\u0142 jab\u0142ko w cudzym ogrodzie, a ty tak cichutko \u015bpi\u0105cy z rana od kuli w czole, nadaremnie udajesz niewini\u0105tko i robisz miny, \u017ce mnie nie znasz. A kt\u00f3\u017c to mi wyt\u0142uk\u0142 kamieniem szyb\u0119, kiedy\u015b si\u0119 bawi\u0142 w wojn\u0119 przy ulicy Ma\u0142eckiego? O, ch\u0142opaki wy moje, o cudne ch\u0142opaki, dzieci kr\u00f3lewskie! – nie macie nazwisk, pewnie dlatego, \u017ce ka\u017cde, cho\u0107by najwspanialsze, jest dla was za ma\u0142e.<\/em><\/p>\n Gdzie indziej, w ka\u017cdym innym mie\u015bcie, na takim cmentarzu le\u017celiby w kole\u017ce\u0144stwie z\u0142otym przynajmniej ch\u0142opcy. We Lwowie jest inaczej. Oczywi\u015bcie… oczywi\u015bcie… Tu le\u017c\u0105 i panienki s\u0142odkie i kobiety serdeczne, pomordowane, na pozycji poleg\u0142e, albo tyfusem pobite; lwice i wilczyce, a z pozoru anio\u0142y modrookie, co ob\u0142\u0119dem niezmiernej mi\u0142o\u015bci dotkni\u0119te, „Polsk\u0105 ob\u0142\u0105kane”, serca swoje, r\u00f3\u017com purpurowym podobne w serca bohater\u00f3w najwi\u0119kszych zmieni\u0142y. Miasto to straszliwe, ten Rzeczypospolitej pies wierny i czujny, nie tylko swoich uwiod\u0142o czarodziejskim urokiem, wszak\u017ce na tym cmentarzu le\u017cy czterech szlachetnych Francuz\u00f3w i trzech Amerykan\u00f3w szlachetnych w najserdeczniejszej komitywie ze sztubakami, z kt\u00f3rych jeden by\u0142 nawet w si\u00f3dmej klasie. O, Bo\u017ce mi\u0142osierny! W tej ksi\u0105\u017cce jedynej s\u0105 obrazki. Nikt ich nie ogl\u0105dnie jak nale\u017cy, bo jak\u017ce\u017c patrze\u0107 przez \u0142zy? …Wida\u0107 tylko twarzyczki m\u0142odziutkie, rozweselone oczy, rozmierzwione czupryny, studenckie mundurki, lecz si\u0119 to wszystko zlewa i wszystko si\u0119 majaczy. Jak\u017ce\u017c mo\u017cna potrze\u0107 no setki pomordowanych dzieci? Ja znam ju\u017c kilku ch\u0142opak\u00f3w dobrze, bo wci\u0105\u017c t\u0119 ksi\u0105\u017ck\u0119 przegl\u0105dom i gadam z nimi, bo takie to m\u0142ode i niewinne i samotne z obrazka patrzy jakby chudzi\u0105tko najmilsze, matki szuka\u0142 i wypatrywa\u0142, wi\u0119c, k\u0142ami\u0105c niezr\u0119cznie gadam mu, \u017ce zaraz przyjdzie, bo tylko na chwil\u0119 wysz\u0142a po \u0142akocie dla niego. A on, ch\u0142opak najdro\u017cszy, wierzy i do mnie si\u0119 u\u015bmiecha, lwowskie dziecko najdro\u017csze.<\/em><\/p>\n Oto z tej ksi\u0105\u017cki z\u0142otej kilku przyjaci\u00f3\u0142 moich, z kt\u00f3rymi sobie gadam o naszym Lwowie: Bitschan Jerzy, nazywa si\u0119 np. jeden. To m\u00f3j ulubieniec, moje oczko w g\u0142owie. W niebie kochaj\u0105 wszyscy tego ch\u0142opaczka \u015blicznego, a Pan B\u00f3g przechodz\u0105c, zawsze go po g\u0142owie pog\u0142adzi. Kt\u00f3\u017c nie zna jego historii? Mia\u0142 czterna\u015bcie lat, kiedy napisa\u0142 do ojca taki list: „Kochany Tatusiu! Id\u0119 dzisiaj zameldowa\u0107 si\u0119 do wojska. Chc\u0119 okaza\u0107, \u017ce znajd\u0119 tyle si\u0142, by s\u0142u\u017cy\u0107 i wytrzyma\u0107. Obowi\u0105zkiem moim Jest i\u015b\u0107, i gdy mam do\u015b\u0107 si\u0142, bo braknie ci\u0105gle ludzi do wyswobodzenia Lwowa. .<\/em> Raport m\u00f3wi, \u017ce walczy\u0142 w pierwszym szeregu. Pad\u0142 od dw\u00f3ch kul ekrazytowych.<\/em><\/p>\n O Jureczku, Jureczku! Wszyscy\u015bmy za\u0142amali r\u0119ce, a „twoim obowi\u0105zkiem” by\u0142a \u015bmier\u0107. Ch\u0142opczyku jedyny. Niech najbardziej z\u0142ocisty promyczek s\u0142o\u0144ca padnie dzisiaj na twoj\u0105 mogi\u0142\u0119, a twojej Mamusi niech anio\u0142 otrze z ocz\u00f3w \u0142zy. Niech ci\u0119 Matka Boska przygarnie do siebie jak Matka i niech ca\u0142uje twoje ocz\u0119ta.<\/em><\/p>\n A obok patrzy na mnie z obrazka Miecio Ate\u0144ski, powa\u017cny i smutny. S\u0142u\u017cy\u0142 w karabinach maszynowych i poleg\u0142 pod Dublanami. Mia\u0142 szesna\u015bcie lat. Stefek Fok, Jan Grabski, Zygmunt Gli\u0144ski, Stefan Haraszkiewicz, Tadeusz Jaszcz – razem maj\u0105 co\u015b sze\u015b\u0107dziesi\u0105t par\u0119 lat. \u015amier\u0107 wzi\u0119\u0142a ich w ramiona, p\u0142acz\u0105c. A c\u00f3\u017c ty robisz na tym wielkim cmentarzu, ma\u0142y ch\u0142opczyku, kt\u00f3ry si\u0119 zowiesz Wilhelm Haluza? A ile\u017c ty masz lat? Ju\u017c pi\u0119tna\u015bcie? Dziecino, dziecino. Twoje serce, kulami karabin\u00f3w maszynowych podziurawione, ma tyle lat, co najwi\u0119ksze bohaterstwo. O, jaki\u015b ty \u015bliczny na obrazku, jaki dobry. Tw\u00f3j kolega, Tadzio Jab\u0142o\u0144ski, wiesz co uczyni\u0142? Mia\u0142 czterna\u015bcie lat i tak jak ty te\u017c uciek\u0142 z domu. Walczy\u0142 jak bohater, bo m\u00f3wi\u0142, \u017ce chce, aby si\u0119 linia bojowa „pr\u0119dzej do mamy zbli\u017cy\u0142a”, l zgin\u0105\u0142 tak jak ty, tak ty… I Kornella Ludwiczek zgin\u0105\u0142 i W\u0142odek Krysakowski i Stach Lorenz. A Franka Manoward\u0119 de Jana, co mia\u0142 pi\u0119tna\u015bcie lat, zamordowali Ukrai\u0144cy w Dawidowie. A Edward Miko\u0142ajski pad\u0142 pod poczt\u0105.<\/em><\/p>\n Zaraz … Zaraz… wszystko opowiem, ale nie mog\u0119 jednym tchem, bo mi\u0119 co\u015b w gardle \u015bciska… Anto\u015b Petrykiewicz mia\u0142 trzyna\u015bcie lat i by\u0142 w drugiej klasie. Walczy\u0142 na straszliwej reducie, na G\u00f3rze Stracenia. Kiedy zgin\u0105\u0142, to jak ptasz\u0119 nikomu niewinne. A J\u00f3zio Walawski mia\u0142 15 lat…<\/em> Zdumiona by\u0142a \u015amier\u0107 i przera\u017cona, nie nawyk\u0142a, aby na pobojowisku zbiera\u0107 dziewcz\u0119ta. Lecz, \u017ce si\u0119 to dzia\u0142o we Lwowie, nie by\u0142o si\u0119 czemu dziwi\u0107. Raczej co inne zdumie\u0107 j\u0105 powinno: oto czasem padali \u017co\u0142nierze, co bez g\u0142osu szli w b\u00f3j i bez g\u0142osu umierali, \u015bmierci\u0105 zaci\u0119ci niem\u0105. Takich \u017co\u0142nierzy nie widzia\u0142a nawet ona – \u015amier\u0107. To byli lwowscy – g\u0142uchoniemi.<\/em><\/p>\n Oto jest kr\u00f3tka historia tego, co si\u0119 znajduje w tej ksi\u0105\u017cce dostojnej. Jak z ksi\u0105\u017cki nabo\u017cnej, nale\u017cy z niej czyta\u0107 modlitwy. Lecz nie te napisane, lecz najserdeczniejsze modlitwy bez s\u0142\u00f3w za dzieci nasze um\u0119czone, za dziewcz\u0105tka \u015bmierci\u0105 pobite, za pomordowanych ksi\u0119\u017cy, za tysi\u0105ce \u017co\u0142nierzy czystych i bez zmazy. A wy, cudowne Matki lwowskie, wspania\u0142e w b\u00f3lu swoim i dumne ze swej m\u0119ki, szepnijcie dzi\u015b najdro\u017cszym swoim grobom i synaczkom swoim, \u017ce sterana dusza moja i serce, zgryzotami pomi\u0119te, nape\u0142ni\u0142o si\u0119 dzi\u015b jasno\u015bci\u0105 i niezmiern\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105 tych grob\u00f3w radosnych i promienistych; a niejedno w nich ch\u0142opi\u0119 u\u015bmiechnie si\u0119 i szepnie: „nie p\u0142acz, mateczko moja… patrz jak nas wielbi i kocha ten cz\u0142owiek!”<\/em><\/p>\n Na zako\u0144czenie wszystkim zainteresowanym szczeg\u00f3\u0142owym opisem historycznym sytuacji we Lwowie w 1918 roku proponuj\u0119 lektur\u0119 poni\u017cszej dokumentacji Instytutu Lwowskiego w Warszawie z 1994 roku: Dzi\u015b, 22 listopada mija 94 rocznica bohaterskiej obrony Lwowa, podj\u0119tej przez ludno\u015b\u0107 cywiln\u0105, g\u0142\u00f3wnie m\u0142odzie\u017c i dzieci, przeciwko regularnym wojskom ukrai\u0144skim.<\/a><\/p>\n<\/a><\/a><\/a>[foto: Micha\u0142 Swojak]<\/p>\n
\nJerzy”.<\/em><\/p>\n
\nKt\u00f3\u017c spami\u0119ta, ile was tam by\u0142o i w jakim wieku? Wszak i taki by\u0142, kt\u00f3ry mia\u0142 zaledwie ponad dziesi\u0119\u0107 lat, lwi\u0105tko p\u0142owe. Ilu\u017c was tam by\u0142o mniejszych od karabinu, to tylko B\u00f3g jeden wie, kt\u00f3ry was przygarn\u0105\u0142 z mi\u0142o\u015bci\u0105 niezmiern\u0105, was i tych wszystkich towarzysz\u00f3w waszych w\u0105satych i na wojnie bywa\u0142ych, szewc\u00f3w, krawc\u00f3w, \u015blusarzy i te panienki, kt\u00f3rych nikt nie uca\u0142owa\u0142 jeszcze tylko matka \u015bmier\u0107. Oto Bentsch\u00f3wna Irena – z ojca Niemca – kiedy si\u0119 oddzia\u0142 cofa, chwyta za karabin i z wo\u0142aniem: „Bracia za mn\u0105 naprz\u00f3d!” – ginie, ugodzona kul\u0105; Cholewianka Zofia – „szeregowiec legii kobiet” – ginie \u015bmierci\u0105 najcudowniejsz\u0105, Grabska Helena – uczennica, panienka s\u0142odka, poleg\u0142a z bratem swoim Janem; Janina Prus-Niewiadomsko oczyma niewinnymi z wieczno\u015bci patrz\u0105ca, pad\u0142a od kuli, ratuj\u0105c rannego \u017co\u0142nierza; Sulimirska Felicja, taka \u015bliczna, \u017ce si\u0119 jasno czyni od spojrzenia jej na obrazku, pad\u0142a od kuli; Zofia Ko\u015bciesza Wro\u0144ska walczy\u0142a w pierwszym szeregu jako „\u017co\u0142nierz l baonu 2 kompanii szturmowej” i kule j\u0105 posiek\u0142y, dziewczyn\u0119 s\u0142odk\u0105.<\/em><\/p>\n
\n\u00a0<\/em>
\nhttp:\/\/www.lwow.com.pl\/rocznik\/obrona1918.html<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
\n[Wojciech Kossak, „Obrona Lwowa”]
\nPostawa mieszka\u0144c\u00f3w Lwowa by\u0142a \u017cyw\u0105 legend\u0105 II Rzeczypospolitej i wzorem post\u0119powania dla naszych p\u00f3\u017aniejszych Powsta\u0144c\u00f3w Warszawy.<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[12],"tags":[30,82,53,52,86],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/zyletatest.sklw.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4440"}],"collection":[{"href":"http:\/\/zyletatest.sklw.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/zyletatest.sklw.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/zyletatest.sklw.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/zyletatest.sklw.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=4440"}],"version-history":[{"count":15,"href":"http:\/\/zyletatest.sklw.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4440\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5349,"href":"http:\/\/zyletatest.sklw.info\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4440\/revisions\/5349"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/zyletatest.sklw.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=4440"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/zyletatest.sklw.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=4440"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/zyletatest.sklw.info\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=4440"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}